27 en 28 december

Dinsdag 27 december

Alweer vroeg uit de veren.
We krijgen onze ontbijtbox mee voor op de boot.
6 uur bootje varen op de Nijl door het nationale park en tegelijkertijd hopen op dieren die zich komen laven.
We zien nijlpaarden terugkomen van hun nachtelijke schranspartij op het land. Ze grazen de ganse nacht en lopen zo tot 10 km per nacht rond.
Als hun ‘buikje’ vol is, is het weer ochtend en komen ze uitrusten in het koele water van de Nijl.
Ze lopen log over de rivierbodem en komen af en toe lucht happen.
We hebben geluk, we zien een mama hippo en een babykalfje aan land.
En we zien heel wat wilde zwijnen, bokken en oribi’s drinken aan de oever van de Nijl.
We zoeken naar krokodillen, maar die zien we niet. Veel te hoog water volgens de gids.
Oeganda is het paradijs voor vogelliefhebbers, en inderdaad we zien er heel wat. Het is één en al pracht, alle kleuren, alle maten, alles soorten: kolibries, zwaluwen, kraanvogels, ijsvogels, reigers, aasgieren, arenden, …. En van elke soort telkens wel 10 verschillende!
Veel te veel verschillende namen en soorten om te kunnen onthouden…Ik geniet gewoon van er naar te kijken en trek heel wat foto’s, misschien is er wel eentje gelukt?

We zijn bijna weer aan de aanlegsteiger, als we plots 2 drinkende olifanten spotten die zich aan het verfrissen zijn. Gedaan met indutten op het bootje, we zijn weer alert en wakker. Het zijn 2 kanjers en onze kapitein vaart er uiteraard naar toe, tussen een bende hippo’s door.  
Ons bootje lijkt  plots heel erg klein, en ik vind dat we echt wel heel dicht bij die beesten varen. Iets te dicht naar mijn zin. We smell the musk of the 2 male bull, jakkes, stinken dat die beesten doen.
Terwijl ik de fototoestellen en camera’s hoor klikken en zoomen, schuif ik op mijn bankje achteruit. 2 tientonners op het land, en wij in een klein bootje omgeven door hippos….. Slik, eigenlijk wil ik hier ze snel mogelijk weg. All animals are dangerous spookt de ganse tijd door mijn hoofd. Maar de ranger zijn dit gewoon.

Ann en Noël zeggen dat mijn verslag te lang is, Ik zou beter een cursus beknopt schrijven volgen. Ze hebben waarschijnlijk gelijk, maar ik wil me later deze details herinneren en gezien het niet lukt om foto‘s op te laden,  moet ik gewoon veel vertellen;-)
Maar ik zal mijn best doen, en wat meer kiezen wat ik wel en niet neerpen. 

Namiddag naar Murchisson Falls, we maken een adembenemende korte tocht tot aan de waterval… het vernevelende water verfrist ons voor enkele minuten.. Doet deugd in deze helse temperaturen.

We verhuizen naar ons eerste tentenkamp (Nile safari Camp). Vanaf nu is het gedaan met de 4 sterren hotels zoals Parraa safari lodge waar we 2 luxenachten all in verbleven. 
En we ruilen de asfaltwegen in voor verharde wegen. Af en toe rijden we nog op een stukje macadam, vanuit het tijdperk van Idi Amin, maar ook die stukjes verdwijnen geleidelijk aan.

De Nile Safari Lodge is een behoorlijk luxueus tentenkamp op de helling langs de Nijl.
Onze canvastent staat op een houten verhoog, met terras met zicht op de Nijl. Een tent aansluitende op een houten huisje (wat onze badkamer blijkt te zijn), met wc en lavabo, en van 19 tot 23 u elektriciteit! En we hebben een buitendouche, welke ze op vraag vullen met koud of warm water.
Een nieuwsgierig aapje houdt ons gezelschap tijdens het douchen.
Ik maak gebruik van het laatste zonlicht om de gaten in het muggengaas met tape te dichten. We horen de hippo’s in het water en zien de apen kuren doen van op ons terras. Benieuwd of ik zal kunnen slapen vannacht. We kunnen onze klamboe niet hangen, dan maar zonder, en hopen dat er geen vieze beesten binnenkomen.
Ann heeft meer chance, ze slaapt in een hutje, met 3 bedden en 3 klamboes! Ze stelt voor de kamer te delen. Heel lief, maar ik moet mijn schrik toch overwinnen, en dan liefst meteen. We hebben een fles whisky mee, en ik drink mezelf wel wat moed in, op ons terrasje met zicht op de Nijl.
Het is nog steeds heel warm als we gaan slapen. Nog snel een koude douche om wat af te koelen, en dan onder de lakens. Wat een nachtlawaai, geen hinderlijke lawaai, maar rustgevende geluiden,, van kikkers, krekels en af en toe hels gekrijs van apen die mekaar wel lijken te vermoorden. Ons kaarsje gaat letterlijk en figuurlijk uit en we vallen in een diepe slaap. Tot we om 6 u gewekt worden omdat ze onze douche komen vullen met warm water. Mijn eerste nacht in de tent was meer dan geslaagd.
Ann had minder geluk, ze kreeg ‘s nachts in haar houten hutje bezoek van een vleermuis. En ze kroop heel moedig onder haar klamboe. DAT zou ik nooit gedurfd hebben.

Woensdag 28 december

We hebben een lange  rit voor de boeg,  We kiezen voor de short way, op onverharde wegen; Zo zien we tenminste iets van het echte Oeganda. En het is behoorlijk arm. Wij zijn de attractie van de dag als we passeren. De kinderen roepen en wuiven van ver als ze ons zien… hello Muzungi, wat ‘hallo blanken’ betekent. Sommige kindjes hebben zelfs schrik van ons, en durven niet naderen als we pennen uitdelen. Voor de iets ouderen zijn we een toeristische attractie. Precies de omgekeerde wereld! Aan het veer vroegen ze zelf of ze met ons op hun foto mochten.. En maar giechelen als we ja zeiden. Ik denk dat ze allemaal met een blanke op de foto wilden staan, om dan thuis te laten zien.
We hebben pech onderweg; platte band. Alle valiezen en tassen er uit en de mannen in actie. Geen probleem, want we hebben 2 reservewielen mee. Wat zijn de mensen hier ongelooflijk vriendelijk. Iedereen stopt om te vragen of we hulp nodig hebben. In Fort Portal laat Isma de band herstellen en doen wij snel wat inkopen (chips en nootjes voor bij onze aperitief vanavond).
Ook ons nieuw tentenkamp Kibale Forest Camp valt heel goed mee. Luxe ecotenten in het midden van het regenwoud. Ook hier ruikt het warme douchewater naar houtskool. We denken dat ze het op hout opwarmen. 

Donderdag 29 december
Time for chimp walk.
Na een stevig ontbijt staan we klaar: gepakt en gezakt met regenjassen en flesjes water, onze broek in onze kousen, onze stapschoenen en lange mouw t-shirts aan, antimugspray,  video en camera in de aanslag. Ready to go for de 3 à 4 uur durende bushwalk op zoek naar chimpansees.
We zijn bij het lucky team nr 2, en mogen een uurtje langer slapen dan team 1  (2 vriendelijke  Nederlandse koppels waarmee we de rondrit doen). En dat terwijl we zelf eerst aangeboden hadden om als eerste te vertrekken.   
 
Al na een half uurtje vinden we een eerste groep chimps, hoog in de bomen, kleine vijgjes aan het verorberen. Eerst ontbijten ze in de boom, en daarna komen ze uitrusten op het land.
We stappen een uurtje verder,  meestal op paadjes, maar ook soms gewoon door de wildernis. Keivermoeiend, en zo heet en broeierig… Waar zat ik met mijn gedachten toen we deze reis boekten… Het was Ann haar idee, en zie ons nu eens zweten en afzien…    En vloeken op die vervelende mieren die in onze schoenen kruipen en bijten….

Maar we worden dubbel en dik beloond in ruil voor een beetje afzien: we ontdekken een familie chimpansees op de grond en in de bomen. Super, op slechts enkele meters van ons af, zijn ze aan het uitrusten. Picture time. Na een half uurtje zijn er  precies te veel indringers in hun territorium, en beginnen ze te brullen en sommige lopen opgefokt rond. Een mannetje voor ons chargeert al kloppend op de bomen, takken vliegen in het rond. Ann laat een gilletje, en we blijven allemaal mooi stokstijf staan. Zoals ons opgedragen werd bij de briefing. Hij passeert op nog geen meter van ons af en loopt dan weg. Indrukwekkend en mijn hart slaat 150 per uur. Waaauw.

Namiddag staat een swamp walk op het programma. Noel gaat mee, Ann en ik beslissen wat uit te rusten en te relaxen. Genoeg ongedierte voor  vandaag. We genieten aan de bar van ons camp van het geritsel, het gefluit, enkele colomboaapjes, en nog heel wat onherkenbare geluiden op de achtergrond. Ideaal om onze blog bij te werken. Nu hopen dat we snel internet vinden, en kunnen publiceren.