30 en 31 december

Vrijdag 30 december
Alweer goed geslapen onder onze klamboe in onze tent. Het gedacht alleen al dat er een dun netje boven ons hangt stelt me gerust. Want ik heb gisteren in onze tent een mega groot insect gevangen.  Zeker 10 cm groot, met oranje vleugels en een zwart lijf dat lijkt op dat van een wesp van bij ons. Ik was de koffer aan het herschikken, en Ann probeerde een middagdutje te doen in de tent naast ons.
Het heeft me echt wel enkele minuten gekost om dat vieze beest te pakken te krijgen. Ann dacht dat ik de tent aan het afbreken was. Akelig!
Vandaag rijden we naar Queen Elisabeth National Park. We nemen een short cut, alweer op onverharde wegen. OMG! Meer dan eens glijdt de jeep alle richtingen uit en staan we dwars op het modderpad dat ooit op een weg geleken heeft. Blij dat we 4x4 hebben. Sommigen genieten van het modderig glijfestijn, Ann en ik alvast niet. Goed vasthouden, niet teveel naar buiten kijken, schietgebedjes opzeggen en ondergaan. Onze gids/chauffeur Isma vindt het wel grappig, Hij is uiteraard veel erger gewoon tijdens het regenseizoen. Het is wel een goede training voor mijn pols; een beetje pijnlijk af en toe, maar het is dat of door de jeep geslingerd worden.

We steken de evenaar over. Bijna iedereen heeft wel wat last van zijn rug, en Ann leert onze enkele rugoefeningen om onze spieren te verstevigen. We staan allemaal op 1 been langs de weg, en we proberen ons evenwicht te bewaren. De Oegandezen verklaren deze Muzungu (blanken) voor gek vrees ik.
In deze streek leeft een andere stam/tribe van Oergandezen. Ze zijn kleiner en dragen hun lasten op hun rug via een band op hun voorhoofd. In tegenstelling tot op hun hoofd. De gemiddelde leeftijd is hier 15 jaar. De levensverwachting schommelt rond 45 jaar.
We logeren in de Queen Elisabeth Bush lodge, aan de channel (rivier) tussen Lake Edward en lake George; opnieuw in een tentenkamp, met selfcontained toiletten. Ze staan op een verhoogde houten vloer, hebben een eco-toilet en een buitendouche en buitenlavabootje. Met een terrasje (waar ik nu zit) met zicht op de oever van de channel. We horen alweer nijlpaarden bulderen.

Wij slapen met ons groepje van 7 altijd in ‘redelijk luxueuze’ tenten of in hotels. Een ander groepje van Habari slaapt in zelf op te zetten tenten, die ze met een trailer achter de jeep meebrengen, en maakt gebruik van de openbare douches en toiletten… Ik vind hen heel moedig, maar dat zou ik nooit durven. Ik zou gewoon niet kunnen slapen. In Murchisson falls NP stond er ‘s nachts een nijlpaard te grazen voor hun tent.

In Queen Elisabeth NP zijn er heel wat kraters. Al dan niet met kratermeertjes. We mijden de droge kraters, want daar zit de tseetseevlieg, en die is gevaarlijk.
In ons camp krijgen we  eerst een briefing. We mogen overdag wel alleen rond lopen, als we maar in de buurt van de campsite blijven. Eens het donker is, mogen we niet meer alleen rondlopen, en begeleiden ze ons zelfs naar onze tenten. Want ’s nacht kunnen er leeuwen, hyena’s, nijlpaarden of luipaarden en buffels rondlopen. En als we er eentje zien, moeten we ze laten passeren, en zeker niet weg proberen jagen of achter hen aan gaan (alsof ik dat zou riskeren).

Ik wil ze wel graag zien, maar dan op de gamedrive, van in de jeep.. Niet onderweg naar mijn tent.  

We zijn in de late nanmiddag met de jeep het NP gaan verkennen. Grote kuddes olifanten, buffels en waterbokken en oeganda cobs zijn hier geen uitzondering.. We horen van een ranger dat er in de buurt een leeuw gespot is! De olifanten lijken plots zo interessant niet meer en we rijden snel verder richting de plaats die de ranger ons aan wijst. Iedereen moet rechtstaan en via het opengeklapte dak op zoek gaan…Het gras is hier wat korter dan in het vorige NP, dus we zouden de leeuw toch moeten kunnen zien…  

Manon spot hem redelijk snel. Onze gids verlaat de weg en we rijden heel wat dichterbij. Het is een jonge leeuw die een kleine antilope aan het opeten is. Als hij ons ziet komen  verroert hij amper. Hij blijft lekker verder eten, tot we hem te kort naderen en storen tijdens zijn lunch. Als we ongeveer  10 m van hem zijn, pakt hij zijn prooi en verhuist hij enkele meters, en dan eet hij rustig verder. Niet te geloven, we kunnen hem naderen tot op 5 meter. We horen zelfs de beenderen van de antilope kraken tussen zijn tanden.  Ondertussen komen er nog enkele andere jeeps zachtjes aangereden. Dat was de max!
In the jungle, the mighty jungle, the lion sleeps tonight…

Zaterdag 31 december.
Vannacht niet zo goed geslapen, een hyena huilde te veel,  Ann had last van haar buik, (lees: heeft de ganse nacht op het ecotoilet doorgebracht) en Noel had barstende hoofdpijn…
Toch maar vroeg uit de veren: zonder ontbijt voor de vroege ochtend game drive. Het is amper licht. 
Op het begin is het maar saai, enkele beesten van ver, maar lang niet zoveel als gisteren. Tot Klaas Jan en Noel een hyena spotten! Ismael zet de jeep in achteruit, zoekt uit naar waar de hyena loopt, keert de jeep en full speed er achter aan. Off road uiteraard. We zien de hyena achter Oeganda cobs jagen, en dan is hij verdwenen; Alweer geluk gehad, en uiteraard goede spotters ;-)

We komen een andere jeep tegen, en ze vertellen ons dat er een groepje jonge leeuwen verder op zit. Isma schiet in actie, en binnen enkele minuten staan we alweer op enkele meters van 2 luie  jonge mannetjes en 4 jonge leeuwinnen.

We krijgen niet veel tijd om ze te fotograferen, want we zijn off track, en we zijn niet de enige.. Als de rangers ons betrappen kost het Isma 150 dollar. Die wij uiteraard bereid zijn voor hem te betalen. Maar we zijn nog niet betrapt. 

We zijn hier nog geen week, en we hebben echt al heel veel wilde beesten gezien, nu het luipaard nog.. Dat zou de max zijn; the big Five!

Onze gids heeft voor een 3Gmodem gezorgd, wat is hij toch geweldig! Eindelijk de mogelijkheid om onze blog te laden.
Alvast de beste wensen en een goede gezondheid in 2012 vanuit het betoverende Oeganda.