Bedankt voor jullie reacties!
We hebben genoten van onze reis, en hopelijk hebben we jullie via onze blog wat laten proeven van het mooie Oeganda!
Voor ons (Ann Rietjens, Noel Minne en ikzelf) is het in ieder geval een reisverslag waar we nog regelmatig gaan van nagenieten.
Kathy Engelbos,
11 februari 2012.
dinsdag 10 januari 2012
9-10 januari in Entebbe, the final hours
De reis zit er bijna op. Nog een zware rit van 6 uur richting Entebbe, overnachten in the airport guesthouse (waar we ook de eerste nacht geslapen hebben), morgen nog een vrije dag (bezoekje aan de zoo en botanische tuin, wel gek als afsluiter na zoveel parken en gamedrives ;-), en dan om iets voor middernacht vertrekken we weer naar Brussel.
We BBQen met de hele bende (samen met de groep Nederlanders die de iets minder luxueuze formule kozen, en die we onderweg regelmatig tegenkwamen). Het wordt een plezante laatste avond. Bier, wijn, lekker eten, en heel wat ervaringen delen. 1 ding bindt ons allemaal, we houden van reizen, en we hebben genoten van Oeganda, de parel van Afrika.
De mensen zijn arm, maar het land is rijk. Rijk aan natuur, rijk aan fruit en groenten, rijk aan water en heel vriendelijke lieve mensen. Ze zijn gestart met het conserveren van de bedreigde dieren en de mooie parken. Nu nog wat meer aandacht voor onderwijs, gezondheid en economie. Zodat ook de mensen er op vooruit gaan. En dan maar hopen dat het toerisme de authenticiteit van dit mooie land en haar bevolking niet verknalt.
Oeganda is echt wel de parel van Afrika.
We BBQen met de hele bende (samen met de groep Nederlanders die de iets minder luxueuze formule kozen, en die we onderweg regelmatig tegenkwamen). Het wordt een plezante laatste avond. Bier, wijn, lekker eten, en heel wat ervaringen delen. 1 ding bindt ons allemaal, we houden van reizen, en we hebben genoten van Oeganda, de parel van Afrika.
De mensen zijn arm, maar het land is rijk. Rijk aan natuur, rijk aan fruit en groenten, rijk aan water en heel vriendelijke lieve mensen. Ze zijn gestart met het conserveren van de bedreigde dieren en de mooie parken. Nu nog wat meer aandacht voor onderwijs, gezondheid en economie. Zodat ook de mensen er op vooruit gaan. En dan maar hopen dat het toerisme de authenticiteit van dit mooie land en haar bevolking niet verknalt.
Oeganda is echt wel de parel van Afrika.
5-7 januari in kisoro, en dan weer naar Entebbe
Zaterdag 7 januari, zondag 8 en maandag 9 januari,
Rustdag in travelers rest in Kisoro.
Noel heeft al een paar nachten slecht geslapen, we zetten geen wekker en reserveren ontbijt pas voor 9 uur (in tegenstelling tot 6 a 7 uur de afgelopen weken).
Ik ben al vroeg wakker, en hou me stil, zodat Noel kan uitslapen. Als we aan de ontbijttafel komen, zien we dat onze reisgezellen ook aan de ontbijttafel zitten en uitgeslapen hebben. Alleen Ann ontbreekt, ze was vroeg uit de veren en is met Rikky de village walk gaan doen.
Als ze terugkomt ben ik een beetje ‘jaloers‘, ze heeft een superwalk achter de rug, maar dat verhaal vertelt ze zelf.
Ik (Ann) ben al vroeg wakker en de spierpijn na de gorilla tracking valt op het eerste zicht mee, dus beslis ik samen met Ricky en Andre een bezoek te brengen aan een Batwa village, terwijl de anderen uitslapen. Ik weet eigenlijk niet precies wat me te wachten staat, maar volgens Isma is het een lichte wandeling..... Eerst gaan we voor 60000 shilling aan eten kopen voor de pigmeeen. Daarna beginnen we aan de wandeling en al vlug blijkt echter dat het toch redelijk bergop is en dan voel ik de inspanning van de dag voordien wel, gelukkig doet de gids het rustig aan. Onderweg zien we schuchtere kinderen, die aan het spelen zijn met kameleons. Ze tonen ze aan ons, maar als wij onze fototoestellen tevoorschijn halen, rennen ze weg....ze zijn bang van die grote camera's!!!
De pygmeeën werden verdreven uit het bos en leven nu in kleine hutjes op een bergflank. Ze hebben letterlijk niks (de grond waarop hun hutjes staan, behoort hen niet toe) en zijn min of meer afhankelijk van donaties van toeristen zoals wij. In ruil daarvoor mogen we de piepkleine hutjes (waar ze met 8 in slapen) binnenin bekijken, vragen stellen, foto's nemen en doen zij een dansje voor ons. Het zijn zulke vriendelijke en mooie mensen, maar het valt mij toch een beetje zwaar, al lijken ze gelukkig, zeker als ze beginnen dansen. Mijn oog valt op een klein jongetje, eerst verlegen, maar hij komt helemaal tot leven als hij voor ons danst. Na een uurtje verlaten we het Batwa dorp. Het pad is bestrooid met keien, die ik door mijn wandelschoenen kan voelen en dan zie ik dat de pygmeeën, die ons begeleiden, er gewoon met blote voeten over lopen...wat een sterk volk!
Wij (Noel en Kathy) hebben gekozen voor uitslapen en massage. En lekker niks doen, en dat was ook zalig!
Zondag 8 januari.
Nog een laatste blik op de 3 vulkanen en we vertrekken richting lake Mburo. Alweer via de wegenwerken. Op een bepaald moment moeten we gewoon wachten tot de rotsblokken allemaal beneden liggen voor we weer verder kunnen. Er rammelt wat aan de jeep, dus stoppen we gewoon even in Kibale, om de wagen te laten checken, wat olie toe te voegen en alles weer vast te vijzen.
Het landschap verandert geleidelijk aan, het wordt wat vlakker. Ik heb de indruk dat we door een rijkere (lees iets minder arme) streek rijden. Veel meer land- en tuinbouw; koeien, jackfruit, bananen, tomaten, avocado, kolen, ananas, ajuin, koffie, mais….
Vandaag komen de bananentrucks langs; ze bevoorraden Kampala en overal langs de weg of op de pleintjes in het dorp, staan de bananenboeren met hun grote trossen bananen te wachten om ze te verkopen aan de handelaars/truckers. De mensen hebben echt heel weinig. De inflatie bedraagt hier meer dan 20% per jaar! Ze hebben wel allemaal een GSM. ;-)
Bilboards, of abribus zie je hier amper. Maar ze schilderen hun reclame gewoon op de kleine huisjes. 90% van de merken komt van de telecom. Gele huisjes staan voor MTN Uganda, Oranje met zwart voor Orange, Rood is airtalk, en blauw is telecom Uganda… Je herkent ze al van ver.
Sommige banken hebben we affiches hangen! Het ideaal beeld is hier niet zo zwart als de bevolking, maar iets bleker! Het Michele Obama type, met strak lang haar. Geen maatje 36 ;-))
Ook aan de kleding merk je dat ze hier beter boeren, en dat er meer steden in de buurt zijn. De vrouwen dragen heel kleurrijke tunieken, hoofddoeken en sierraden. Of misschien komt dat omdat het zondag is?
De mooie Afrikaanse vrouwenkapsels, zoals we zij in België kennen, zie je hier niet veel. Behalve in de duurdere toeristenrestaurants en de grotere steden.
Juliette (serveerster, keukenhulp, receptioniste, en masseuse in Travelers rest) had een krulletjespruik op (denken we). Een beeldschoon meisje met parelwitte mooie tanden en gitzwarte gave huid.
Zij zorgt voor het inkomen van haar grote familie.
Volgens de regelgeving van Oeganda heb je recht op 2 weken verlof per jaar, 10 dagen moederschapsverlof, en 4 dagen vaderschapsverlof… Kinderarbeid is niet toegelaten…maar ik denk dat ze heel veel zondigen.. Velen werken 7/7 en meer dan 12 uur per dag;
Habari legt de lat hoog voor hun personeel, (zowel in hun lodges als voor hun begeleiders) maar ze leveren een hele goede service. En ik denk ook wel dat ze hun personeel goed soigneren en betalen. Ze spreken in ieder geval alleen positief over hun management.
In Mburo National Park logeren we in Mihungi lodge. Ongelooflijk, maar we komen hier een KBC collega’s tegen! De lodge lijkt wel tegen de rotswand geplakt! Dit is de meest luxueuze lodge tot nu toe. Het restaurant en de bar liggen op de top van de rots. Vandaar hebben we een heel mooi zicht op het park, en een drinkplaats voor de dieren.!
We slapen in een hele grote overdekte luxetent, op een platform, met een heel groot terras tussen de bomen. Van op ons terras zien we de drinkplaats! Hier zou ik uren kunnen zitten kijken. Ook onze badkamer en toilet is super. Ann omschrijft het als een flinstonehuisje ;-) Mega grote ronde ramen met muggengaas en zicht op het wildpark. Met een teelichtje aan gaan we slapen. Alle tent’gordijntjes’ open, vanuit ons bed, zicht op het park en het geluid van de wilde dieren en krekels op de achtergrond. We horen alweer hyena‘s huilen…. Noel slaapt direct, ik lig nog heel lang wakker. Zouden die 2 grote zwarte spinnen (waarvan Noel er 1 gevangen heeft) die in de badkamer zaten, er voor iets tussen zitten? s’Nachts horen we apen boven onze tent springen, en ’s morgens zien we dat de kussens van onze zitbank op het terras om liggen. Blijkbaar durven de apen wel eens een tent openprutsen of kapotprutsen, omdat er zoetigheid in de tenten liggen.
We gaan ’s avonds en ’s morgens op game drive. Naast de ’klassiekers’ (buffels, topi’s, zwijntjes,..) komen we hier zebra’s, impala’s en Afrikaanse Elanden (ze zien er niet uit zoals we verwachtten, het zijn grote antilopen) tegen. Het blijft gewoon heel mooi en spannend.
Ik zou elke dag op game drive kunnen gaan.. Zelfs de stukken waar we geen dieren spotten zijn wondermooi, omdat de mist tussen de bomen hangt, of omdat de zon door de takken schijnt, of omdat we sporen of paadjes zien van weet ik welk dier… het is gewoon een heel mooi land.
We blijven zoeken naar het luipaard, maar tevergeefs. Er zitten er wel, maar ze zijn zo moeilijk te vinden. We zullen nog eens moeten terugkomen ;-)
Rustdag in travelers rest in Kisoro.
Noel heeft al een paar nachten slecht geslapen, we zetten geen wekker en reserveren ontbijt pas voor 9 uur (in tegenstelling tot 6 a 7 uur de afgelopen weken).
Ik ben al vroeg wakker, en hou me stil, zodat Noel kan uitslapen. Als we aan de ontbijttafel komen, zien we dat onze reisgezellen ook aan de ontbijttafel zitten en uitgeslapen hebben. Alleen Ann ontbreekt, ze was vroeg uit de veren en is met Rikky de village walk gaan doen.
Als ze terugkomt ben ik een beetje ‘jaloers‘, ze heeft een superwalk achter de rug, maar dat verhaal vertelt ze zelf.
Ik (Ann) ben al vroeg wakker en de spierpijn na de gorilla tracking valt op het eerste zicht mee, dus beslis ik samen met Ricky en Andre een bezoek te brengen aan een Batwa village, terwijl de anderen uitslapen. Ik weet eigenlijk niet precies wat me te wachten staat, maar volgens Isma is het een lichte wandeling..... Eerst gaan we voor 60000 shilling aan eten kopen voor de pigmeeen. Daarna beginnen we aan de wandeling en al vlug blijkt echter dat het toch redelijk bergop is en dan voel ik de inspanning van de dag voordien wel, gelukkig doet de gids het rustig aan. Onderweg zien we schuchtere kinderen, die aan het spelen zijn met kameleons. Ze tonen ze aan ons, maar als wij onze fototoestellen tevoorschijn halen, rennen ze weg....ze zijn bang van die grote camera's!!!
De pygmeeën werden verdreven uit het bos en leven nu in kleine hutjes op een bergflank. Ze hebben letterlijk niks (de grond waarop hun hutjes staan, behoort hen niet toe) en zijn min of meer afhankelijk van donaties van toeristen zoals wij. In ruil daarvoor mogen we de piepkleine hutjes (waar ze met 8 in slapen) binnenin bekijken, vragen stellen, foto's nemen en doen zij een dansje voor ons. Het zijn zulke vriendelijke en mooie mensen, maar het valt mij toch een beetje zwaar, al lijken ze gelukkig, zeker als ze beginnen dansen. Mijn oog valt op een klein jongetje, eerst verlegen, maar hij komt helemaal tot leven als hij voor ons danst. Na een uurtje verlaten we het Batwa dorp. Het pad is bestrooid met keien, die ik door mijn wandelschoenen kan voelen en dan zie ik dat de pygmeeën, die ons begeleiden, er gewoon met blote voeten over lopen...wat een sterk volk!
Wij (Noel en Kathy) hebben gekozen voor uitslapen en massage. En lekker niks doen, en dat was ook zalig!
Zondag 8 januari.
Nog een laatste blik op de 3 vulkanen en we vertrekken richting lake Mburo. Alweer via de wegenwerken. Op een bepaald moment moeten we gewoon wachten tot de rotsblokken allemaal beneden liggen voor we weer verder kunnen. Er rammelt wat aan de jeep, dus stoppen we gewoon even in Kibale, om de wagen te laten checken, wat olie toe te voegen en alles weer vast te vijzen.
Het landschap verandert geleidelijk aan, het wordt wat vlakker. Ik heb de indruk dat we door een rijkere (lees iets minder arme) streek rijden. Veel meer land- en tuinbouw; koeien, jackfruit, bananen, tomaten, avocado, kolen, ananas, ajuin, koffie, mais….
Vandaag komen de bananentrucks langs; ze bevoorraden Kampala en overal langs de weg of op de pleintjes in het dorp, staan de bananenboeren met hun grote trossen bananen te wachten om ze te verkopen aan de handelaars/truckers. De mensen hebben echt heel weinig. De inflatie bedraagt hier meer dan 20% per jaar! Ze hebben wel allemaal een GSM. ;-)
Bilboards, of abribus zie je hier amper. Maar ze schilderen hun reclame gewoon op de kleine huisjes. 90% van de merken komt van de telecom. Gele huisjes staan voor MTN Uganda, Oranje met zwart voor Orange, Rood is airtalk, en blauw is telecom Uganda… Je herkent ze al van ver.
Sommige banken hebben we affiches hangen! Het ideaal beeld is hier niet zo zwart als de bevolking, maar iets bleker! Het Michele Obama type, met strak lang haar. Geen maatje 36 ;-))
Ook aan de kleding merk je dat ze hier beter boeren, en dat er meer steden in de buurt zijn. De vrouwen dragen heel kleurrijke tunieken, hoofddoeken en sierraden. Of misschien komt dat omdat het zondag is?
De mooie Afrikaanse vrouwenkapsels, zoals we zij in België kennen, zie je hier niet veel. Behalve in de duurdere toeristenrestaurants en de grotere steden.
Juliette (serveerster, keukenhulp, receptioniste, en masseuse in Travelers rest) had een krulletjespruik op (denken we). Een beeldschoon meisje met parelwitte mooie tanden en gitzwarte gave huid.
Zij zorgt voor het inkomen van haar grote familie.
Volgens de regelgeving van Oeganda heb je recht op 2 weken verlof per jaar, 10 dagen moederschapsverlof, en 4 dagen vaderschapsverlof… Kinderarbeid is niet toegelaten…maar ik denk dat ze heel veel zondigen.. Velen werken 7/7 en meer dan 12 uur per dag;
Habari legt de lat hoog voor hun personeel, (zowel in hun lodges als voor hun begeleiders) maar ze leveren een hele goede service. En ik denk ook wel dat ze hun personeel goed soigneren en betalen. Ze spreken in ieder geval alleen positief over hun management.
In Mburo National Park logeren we in Mihungi lodge. Ongelooflijk, maar we komen hier een KBC collega’s tegen! De lodge lijkt wel tegen de rotswand geplakt! Dit is de meest luxueuze lodge tot nu toe. Het restaurant en de bar liggen op de top van de rots. Vandaar hebben we een heel mooi zicht op het park, en een drinkplaats voor de dieren.!
We slapen in een hele grote overdekte luxetent, op een platform, met een heel groot terras tussen de bomen. Van op ons terras zien we de drinkplaats! Hier zou ik uren kunnen zitten kijken. Ook onze badkamer en toilet is super. Ann omschrijft het als een flinstonehuisje ;-) Mega grote ronde ramen met muggengaas en zicht op het wildpark. Met een teelichtje aan gaan we slapen. Alle tent’gordijntjes’ open, vanuit ons bed, zicht op het park en het geluid van de wilde dieren en krekels op de achtergrond. We horen alweer hyena‘s huilen…. Noel slaapt direct, ik lig nog heel lang wakker. Zouden die 2 grote zwarte spinnen (waarvan Noel er 1 gevangen heeft) die in de badkamer zaten, er voor iets tussen zitten? s’Nachts horen we apen boven onze tent springen, en ’s morgens zien we dat de kussens van onze zitbank op het terras om liggen. Blijkbaar durven de apen wel eens een tent openprutsen of kapotprutsen, omdat er zoetigheid in de tenten liggen.
We gaan ’s avonds en ’s morgens op game drive. Naast de ’klassiekers’ (buffels, topi’s, zwijntjes,..) komen we hier zebra’s, impala’s en Afrikaanse Elanden (ze zien er niet uit zoals we verwachtten, het zijn grote antilopen) tegen. Het blijft gewoon heel mooi en spannend.
Ik zou elke dag op game drive kunnen gaan.. Zelfs de stukken waar we geen dieren spotten zijn wondermooi, omdat de mist tussen de bomen hangt, of omdat de zon door de takken schijnt, of omdat we sporen of paadjes zien van weet ik welk dier… het is gewoon een heel mooi land.
We blijven zoeken naar het luipaard, maar tevergeefs. Er zitten er wel, maar ze zijn zo moeilijk te vinden. We zullen nog eens moeten terugkomen ;-)
zaterdag 7 januari 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)