lake bunyonyi

Woensdag 4 januari.
We vertrekken vanuit ons hotel aan lake bunyonyi in Kabale, richting Kisoro. We  hebben enkele relaxdagjes achter de rug,. Je mag hier in het mooie meer zwemmen, er zou geen  bylharzia in het water zitten (vieze beestje die zich in je huid nestelen). maar we betrouwen het niet, in alle gidsen staat heel duidelijk dat het heel gevaarlijk is, en je dat best niet doet… het ziet er nochtans verleidelijk uit.
We wandelen wat en rusten veel, dat doet deugd na het drukke programma van de afgelopen week. Onze gids heeft pizza versierd voor ons. Hij is echt wel heel goed voor zijn gasten. Een betere gids kunnen we ons niet inbeelden. .

Na  2 luie dagen is het weer tijd om in actie te schieten. Isma dropt ons na een half uurtje op de bergkam, met zicht op het meer, en laat ons een stukje wandelen. Hij zal ons 7 km verder opwachten, en dan kunnen we beslissen of we verder stappen of niet. Op het begin van onze tocht zien we het meer nog niet, het is nog fris en er hangt een grote mistwolk boven het water. Eens we wat hoger lopen, zitten we boven de wolk in de zon. Het zicht is adembenemend. De gids had gelijk, het is echt wel een mooie wandeling. We wandelen van dorpje tot dorpje, en de kinderen zien ons van ver komen.. En ze roepen hun vriendjes erbij; Hello Muzungi! En dan lopen ze een eindje met ons mee.. Ze vragen money en waterbottles. Money krijgen ze niet, onze bijna lege flesjes wel. Die kunnen ze dan zelf vullen aan de enkele kraantjes die er in het dorp zijn. We zien de zon en de bergen weerkaatsen in het meer.. Fototime..
Na 1,5 uur stappen, staat Isma ons op te wachten, noel stapt nog een uurtje verder. Ann en ik niet. Het is ondertussen al heel wat warmer, en het gaat vooral weer bergop… 7 km is genoeg voor ons. We zullen wel het beste van ons geven als we naar de gorilla’s gaan.  
We hebben deze keer een verharde weg, met rijstroken, vangrials en zelfs wegmarkering. Super, het gaat heel vlotjes vooruit richting Kisoro door de bergen die de grens vormen tussen Rwanda, Kongo en Oeganda. We zitten op ongeveer 2000 m, met zicht op de 3 vulkanen (4000 m). Maar het vlotte verkeer  is maar van korte duur, want ze zijn de weg nog maar pas aan het aanleggen, en eerst verdwijnen de vangrails, dan de wegmarkering, en dan de verharde laag. We zitten redelijk snel midden in een bouwwerf van mega grote kranen, camions, en bulldozers.  Maar hier is dat geen probleem, we manoeuvreren gewoon tussen die grote werktuigen heen. Terwijl we passeren, boren ze gewoon verder, en vallen er grote blokken rots naast ons naar beneden. We rijden ook gewoon even onder de grijparm van een kraan door. Zo gaat dat hier.
In de vroege namiddag (woe 4 jan) komen we in Kisoro Travellers Rest hotel toe. Hier verbleef Diane Fossey ook!  Want van hieruit kan je gemakkelijk naar het regenwoud om de gorilla’s te spotten. We blijven hier 4 nachten, eerst een dagje rust, en dan vrijdag 6 januari op gorilla tracking. We zullen met 8 de Nshongi gorilla familie gaan (op)zoeken in het regenwoud. Het zou een redelijke grote groep zijn die de grens zelden/niet oversteekt. We hebben 90% kans om ze te vinden. Als ze de grens overgestoken zijn, dan hebben we pech, of als we ze na 5 uur klimmen en klauteren nog niet gevonden hebben, moeten we ook terug.
We hebben slechts met 5 van ons groepje een gorilla permit van Oeganda kunnen bemachtigen. Klaas Jan en Manon hebben te laat geboekt, maar hebben er wel nog 2 voor  Rwanda kunnen bemachtigen, en zullen van daar uit een andere familie gaan tracken. Ik kijk er ongelooflijk naar uit, en ik hoop maar dat mijn conditie goed genoeg is om er te geraken.  We gaan mekaar er gewoon met zijn allen doorheen sleuren als het moet!.We gaan sowieso dragers inhuren  om onze spullen te dragen. En worst case helpen ze de muzungi voor een goed prijsje ook terug naar beneden.

Te real story will follow in 2 days J

Wat ons opvalt is dat er hier geen gebruik gemaakt wordt van de olifanten of de buffels in de landbouw, zoals in Azië. Maar blijkbaar zijn de Afrikaanse varianten ontembaar. Er zijn wel enkele vrachtwagens en auto’s, maar meestal verloopt alle transport per fiets (familie, bedden, kasten, kippen, graan, hout, ananas en bananen,…), of wordt de last gewoon op het hoofd gedragen door de vrouwen.

Wanneer we de manager van het hotel vragen waarom niemand hen ooit geleerd of  getoond heeft van bv koeien voor een kar te spannen, of ezels als lastdier in te zetten, geeft hij ons toch wel een doordenker als antwoord. Ze doen het al jaren zo, en ze hebben toch bijna allemaal een fiets! Waarom moeten we dat willen veranderen? Het gaat zo in deze cultuur.  Misschien heeft hij wel gelijk, en moeten we het hier niet willen veranderen. Maar toch, het zou hen echt wel stukken vooruithelpen, denk ik bij mezelf. En change is toch goed.. Of misschien toch niet?