5 januari rust, 6 januari gorilla tracking

Donderdag 5 januari: we laten ons masseren. Slechts 25.000 Oegandesee shilling voor een full body massage van een uur, dat is ongeveer 9 euro… veel te goedkoop volgens onze normen. De massage is zalig en stevig. Juliette heeft magic hands! 
Daarna brengen we een bezoekje aan de markt. Deze wordt heel druk bezocht door Kongolezen en Rwandezen, ze brengen hun koopwaren van over de grens mee naar hier.
Het is er echt over de koppen lopen, en stappen over koopwaar en kindjes.. Een beetje te druk voor ons, en we zijn er de enige blanken, een attractie van de dag.. Na een kwartiertje houden we het voor bekeken. En besluiten we een lekkere koffie te gaan drinken in een koffiehuisje/winkeltje dat door een Duitse uitgebaat wordt. Onderweg komen we voorbij een misdienst in open lucht. Wat een ambiance! Zingen lachen, dansen, … We blijven even kijken, en worden prompt uitgenodigd om mee te komen vieren door een priester die aansluit bij de dienst. Het zijn anglicanen een katholieken die samen het nieuwe jaar vieren. We kunnen echter niet blijven, we hebben om 5 uur briefing.

Vrijdag 6 januari. 
We moeten er om 5 uur uit. Today is the day!
Ik loop rond als een zombie, en geraak maar niet wakker. Ann daarentegen is zeer goed wakker  en helder van geest, en vraagt zich af wat haar in godsnaam drijft naar Oeganda? Ze wordt snel wagenziek, haar conditie is niet ideaal omdat ze zolang ‘plat’ gelegen heeft door haar rugproblemen, en ze heeft schrik van dieren. Eeeeuuuuh…. en er staat ons  vandaag eerst een helse rit met de jeep door de bergen te wachten richting starting point gorrilla tracking. Daarna moeten we het regenwoud in en gaan we opzoek naar gorilla’s… we stellen ons niet teveel vragen, zijn een beetje zenuwachtig,  maar hiervoor zijn we gekomen en we gaan ervoor!

We vertrekken na het ontbijt, met pak, zak en lunchbox op weg naar het Bwindi National Park. We worden in het donker 1,5 u door mekaar geschud en ik durf mijn ogen echt niet opendoen; We rijden op de slechtste weg die we tot nu toe gehad hebben, langs diepe hellingen. De ene bocht na de andere. Dan laten we de jeep achter en stappen we al gauw enkele kilometers naar  briefingpoint waar onze rangers en onze dragers klaar staan. We worden in 3 groepen verdeeld. Bij ons sluiten zich een Zwitsers en Australisch koppeltje aan, en een Belg.  Wij zijn de ’oudste’ van de groep en zijn de enige 3 die dragers wensen. 
 We kennen ondertussen de do’s en don’ts en gaan op weg. Ze waarschuwen ons al op voorhand dat de groep die wij bezoeken het verste weg zit, en dat we het minst goede pad ernaartoe moeten volgen… dat belooft.

Het is echt wel heel zwaar, en ik ben blij dat we onze rugzakken, met water, lunch, camera’s enz niet zelf hoeven te dragen. Bovendien  hebben we elk wel heel goede dragers, ze helpen ons door de moeilijke stukken heen. Over de gladde stenen, de beekjes,  door de modder naar boven en beneden op de steile hellingen…  Als we weer in België zijn ga ik terug beginnen sporten, en de extra kilootjes moeten er ook weer af. 

En dan zien we de 2 trackers, ze vertrekken al voor de groepen naar de plaats waar de gorilla’s de dag voordien het laatst gezien zijn, en volgen dan hun sporen. Ze hebben ze gevonden op een helling! Het is nog ongeveer een half uurtje klauteren. We laten onze dragers met al onze spullen, behalve camera en fototoestel achter.  Het is echt afzien, maar dan komen we in de buurt van de groep. Waaauw, er ligt een jong mannetje te rusten op zijn rug… hij beweegt amper als we in zijn buurt zijn. Hij is aan het nagenieten van zijn maaltijd. Overal om ons heen horen we geritsel en zien we tussen de bladeren heen een 10tal gorilla’s zitten of liggen. De silverback zien we ook! Waauw wat een kolos van een beest. Deze familie volgen ze al het langst, en ze zijn het groepje mensen die hun elke dag een uurtje komen storen, gewoon.  We zien enkele kleintjes in de bomen ravotten, het is niet gemakkelijk om foto’s te maken want we staan op een steile helling en het is er heel dicht bebladerd. Maar de rangers hakken heel wat loof weg, en we zien de beesten echt wel van kort bij!

Het uurtje vliegt voorbij.  Ze zijn heel strikt: een uurtje is een uurtje, nog snel enkele foto’s en dan weer weg. Afzien om terug aan de start te geraken. 
En dan nog  1,5 u over de slechte weg, weer naar ons hotel. Het is avond, en we zijn uitgeteld.
Maar nu weten we wel weer waarom we dit allemaal doen.
Het gaat er om onze grenzen te verleggen, letterlijk én figuurlijk. Daarvoor doen we het, en het geeft ons zoveel voldoening! Daar genieten we nog jaren van. De Nederlanders noemen het kicken. En dat is het echt wel. Ik voel al mijn spieren, bewegen doet echt wel pijn, maar morgen hebben we een rustdag, en opnieuw een massage!